• 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6

Ta książka to klechda, przypowieść ludowa - mówił przewodniczący jury o dziele Radka Raka. ,,Baśń o wężowym sercu albo wtóre słowo o Jakóbie Szeli" wygrała z następującymi finalistami:

  • Agnieszka Dauksza - ,,Jaremianka"
  • Paweł Piotr Reszka - ,,Płuczki. Poszukiwacze żydowskiego złota"
  • Joanna Gierak-Onoszko - ,,27 śmierci Toby'ego Obeda"
  • Piotr M. Majewski – ,,Kiedy wybuchnie wojna? 1938. Studium kryzysu"
  • Monika Sznajderman – ,,Pusty las"
  • Filip Zawada – ,,Rozdeptałem czarnego kota przez przypadek"

O książce ,,Baśń o wężowym sercu albo wtóre słowo o Jakóbie Szeli":

Baśń jest próbą stworzenia na nowo mitologii Galicji. Nie jest powieścią historyczną, i choć napisana z dużym szacunkiem dla ówczesnych realiów społecznych, obyczajowych i politycznych, to zawieszona pozostaje między historią a mitem. Wyrasta z legend, w które obrosła postać chłopskiego przywódcy – tych prawdziwych i tych stworzonych przez Radka Raka.

Śledzimy losy młodego Kóby Szeli, wzrusza nas miłość, jaką obdarzyła go Żydówka Chana, czujemy razy pańskiego bata, przeżywamy zauroczenie zmysłową Malwą, wędrujemy przez krainę baśni, żeby zamieszkać we dworze i poczuć zapach krwi rabacji 1846 roku.

Radek Rak napisał powieść o dobru i złu, które czają się w każdym z nas, o nierównych szansach, o Galicji i o Polsce. Powieść pełną rozbuchanego erotyzmu, ironii i humoru, nakarmioną mrokiem ludzkich serc.

Dodatkowo 3 października Joanna Gierak-Onoszko za ,,27 śmierci Toby'ego Obeda" została nagrodzona Nike Czytelników. Onoszko o swojej książce:

,,To reportaż opowiadający o tym, jak jeszcze niedawno w Kanadzie obchodzono się z dziećmi rdzennych mieszkańców - zabierano je z domów, zamykano w szkołach z internatem. Były pozbawione kontaktu z rodzinami, własną kulturą, maltretowane, bite, głodzone.

- Jeszcze nie tak dawno Kanada miała zupełnie inny od znanego nam w Polsce pomysł na wychowanie i edukację młodych obywateli. To było skrzyżowanie brytyjskiego systemu edukacyjnego z amerykańskim systemem penitencjarnym. Prawo stanowiło, że dzieci rdzennych mieszkańców będą odbierane rodzicom, gdy osiągną wiek czterech-pięciu lat, czyli jeszcze jako przedszkolaki, i - stwierdzenie to nie będzie przesadą - wcielane do szkół z internatem. Rodzinom nie dawano wyboru, wszyscy musieli się podporządkować. Jeśli ktoś próbował sprzeciwić się władzy, dziecko zabierane było z domu przez policjantów. Naprędce, bez możliwości pożegnania się z najbliższymi, z ukochanym psem. Szkoły znajdowały się setki, tysiące kilometrów od domu rodzinnego i nie było w tym żadnego przypadku. Chodziło o to, by przerwać więzi, by dzieci zapomniały o mamie i tacie, by zapomniały język, w którym je wychowywano. Miały być wynarodowione i uformowane na nowo - jako posłuszni systemowi i szanujący protestancką etykę pracy Kanadyjczycy"mówi Joanna Gierak-Onoszko.

Nagroda Literacka Nike

Nike jest nagrodą za najlepszą książkę roku, przyznawaną zawsze w pierwszą niedzielę października, w tym roku po raz 22. W konkursie startować mogą wszystkie gatunki literackie. Zwycięzca głównej nagrody wyłaniany jest w trzech etapach, które trwają od maja do października. Pierwszy to przyznanie przez jury 20 nominacji, następnie wybór siedmiu finalistów i w końcu laureata, ogłaszanego podczas uroczystej gali. Decyzję o przyznaniu nagrody jury podejmuje w dniu jej wręczenia, na kilka godzin przed ogłoszeniem. Laureat Nagrody Literackiej otrzymuje 100 tys. zł i statuetkę Nike dłuta prof. Gustawa Zemły.

Fundatorami Nagrody Literackiej Nike są ,,Gazeta Wyborcza" i Fundacja Agory.

W poprzednich latach laureatami Nagrody Literackiej Nike byli: byli: Mariusz Szczygieł (2019) za ,,Nie ma", Cezary Łazarewicz za reportaż ,,Żeby nie było śladów" (2017), Bronka Nowicka za debiutancką, poetycką książkę ,,Nakarmić kamień" (2016), Olga Tokarczuk za historyczną powieść ,,Księgi Jakubowe" (2015), Karol Modzelewski za autobiografię "Zajeździmy kobyłę historii" (2014), czy Joanna Bator za nawiązującą do konwencji gotyckiej powieść ,,Ciemno, prawie noc" (2013).